AMAAAANN İŞLETME OLSUN O ZAMAN

  

Hayalimi yazacağım, daha doğrusu hayal olmamalı bir ailenin yapması gerekeni… 

  Hikayemi başa saracak olursak; babam kendisi gibi hukuk okumamı istedi bense 12 yaşından beri hayalini kurduğum gazeteciliği… İki sene hazırlandım sınava evet tamam gazetecilik tutmadı. Peki bu benim sınavdaki başarısızlığımdan mı? -Hayır, gazeteci olmamı istemedikleri için sözelden hazırlanmadığım için. İzin verselerdi ben 8 sene gazeteci olmanın, gazetecilik okumanın hayalini kurmuşum niye kazanamayım ki? Ya da azıcık destek olsalardı, karşı çıkmasalardı. 

  Hukuk okumayı ben istemiyorum eeee gazetecilik okumamada onlar izin vermiyor aynen şöyle meslek tercihimi yaptım. “AMAAAANN İŞLETME OLSUN O ZAMAN!” dedim. Madem istemediğim bölümde okuyacağım İstanbul’da olsun diyerek Kültür Üniversitesi’nde İşletme okuyorum ama bir sorun nasıl okuyorum. Her gün içimden ağlaya ağlaya, artık mutsuzluktan surat asmak normal bir duygu haline gelerek… 

   Evet zor günlerden geçiyoruz son bir senedir.  Evet babam geçen sene 15 Temmuz’da haksız yere içeri girenlerden, mağdur ailelerdeniz. Evet özel okula üç senede belki bayaa para verdik. Okul parası, yurt parası, normal harçlığım vs. Ama kimse mi hata yapmaz? Hata yaptım belki “Gazeteci olacağım!” diye tercih döneminde diretecektim ama yapamadım işletmede mutlu olurum sandım. Değilim, hemde hiç değilim…

  Ne istediğime gelince bana ailem desin ki; “Tamam Dilşad özel okul, bir sürü para verdik, son bir senen kaldı ama mutsuzsun. Zaten hayatında stres ve mutsuz olacağın şeyler yaşadın. Geç olmadan dondur okulunu, istediğin bölümü oku.” Bana böyle desinler ben en iyi okulda en iyi gazeteciliği kazanırım. Evet kendime güveniyorum belki de hiç güvenmediğim kadar! Hayallerimin önüne tuğladan duvar örmesinler mesela. Ömrüm boyunca keşke demek istemiyorum… 

  Biliyorum çok şey istiyorum. Hiç gerçekleşmeyecek bir şey… KEŞKE!!