BEN

WordPress bloğumda kendimi tanıtmadığımı fark ettim. Halbuki en baştaki yazım, tanıtma yazım olmalıydı. O halde başlıyorum.

Adım Dilşad. 23 yaşındayım. Ama ülke genelindeki 23 yaş kıstasına giremiyorum. Ev kiralayacağımda, ev sahibinin sen 18 yaşını geçtin mi ki demişliği benimde 22 yaşındayım diyince şaşırmışlığı vardır.

Kafamı dağıtmak için dizi ya da film izlerim. Evde kırmızı kurşun kalemim yoksa kitap okuyamam. (Babamdan gelen bir alışkanlık.) Ama ülkedeki her dizinin fragmanlarını da takip ettiğimden hepsi hakkında mutlaka bir fikrim vardır. Yeni oyuncuları sevemiyorum. Yani yakışıklılığı veya güzelliği sayesinde bi yerlere gelen oyuncuları(!)… Zaten benim bir tane çok sevdiğim oyuncu var. Sonra anılara bağlıyımdır. Her arkadaşımdan gelen ya da kalan en ufak bir ip parçasını bile ölene kadar saklayabilirim. Sevgiye inanıyorum. Sen karşındaki kişiyi yürekten gerçekten karşılıksız sevince ve güvenince o da seni aynı derece seviyor ve güveniyor. (Sadece aşk anlamında algılamayın) Güven konusunda çok hassasımdır. Hiçbir sevdiğim insanın bana olam güvenini kırmak istemem. Çünkü o güven azıcık bile sarsılsa biliyorum ki ne kadar özür dilersem dileyeyim, ne kadar ağlarsam ağlayayım bir daha eskisi gibi olmaz. Kişinin elinde değildir bu. Belki o bir daha güvenmek ister ama imkansızdır. Sevdiklerime sıkı sıkı sarılmak başka bir sevgi gösterme biçimim. Çünkü belki onu bir daha görememekten çok korkarım ve vedalaşırken sıkı sıkı sarılırım. Öyle ki sarılmaya kendimce tabir bile buldum. SAĞ YANINA YÜREK EKLEMEK! Sık sık iyi ki derim ve özlediysem özlediğimi söylemekten çekinmem. Çünkü aynı mantık belki özlediğimi söyleyecek başka bir an bulamayabilirim korkusu. Sevdiklerimin doğum günleri mutlaka aklımdadır, asla unutmam. Hediye seçimim klasik hediyelerdense ya kişisel özel hediyelerden olur ya da beni güzel ve özel hatırlamasını sağlayacak bir hediye alırım. Gezip, kaybolmayı seviyorum. Kaybolmadan yeni yollar bulamayacağıma inanıyorum.

Bir de özgürlüğüme inanılmaz bağlıyım. Biraz galiba ben kendimi koruyabilirim, iyiyi kötüyü ayırt edebilirim bana karışmayıncıyım. Hayatla tüm kavgalarım daha çok özgürlük üzerinedir. Bu cümleden en sevmediğim cümlenin “El alem ne der?” olduğunu söylememe gerek yok sanırım. Özgürlük kısıtlayıcı en tehlikeli cümledir kendileri. Siyasetten zerre anlamam çünkü her şeyin sevgiyle düzelebileceğine inanıyorum. Siyasette sevgi göremiyorum. Dram filmi izlerken ağlayamam, herkes sinemadan gözleri kan çanağı çıkarken benim eeee sonuçta film işte tepkimle ruhsuz bir şekilde çıkmışlığım çoktur. Yerli komedilere pek fazla gülemiyorum. Küfür sevmiyorum, kimseyede yakıştırmıyorum. Çok aşırı inanılmaz sinirlenince bile küfür etmeyin mümkünse. Bazen inanılmaz neşeliyken bazende tüm gün uyuyarak geçiririm. Bir günüm diğerine uymaz. Tez canlıyımdır. Bir şey olacaksa hemen şimdi olmalı benim için. Beklemeyi, bekletmeyi sevmem. En ufak bir olayda bile avuç içlerim terleyecek derecede heyecanlanabilirim. Güzel günlerin geleceğine inancım tam ama beklemeyi sevmiyorum işte. Hemen şimdi gelmeli güzel günler! Birde bana bağrılmasından nefret ederim. Bir insanın bağırırkenki yüz ifadesini görmek istemiyorum. Çünkü bana göre insan sadece bağırırken çirkindir. Birde küfrederken. Ne resim çizmeye yeteneğim var ne de taklit yapmaya ya da sesimde güzel değil. Bir yeteneğim olacaksa sesimin güzel olmasını isterdim. Şarkı söylemeyi çok seviyorum çünkü. Karaokeyi çok severim bu yüzden. Ve karaokede o insanları bir daha göremeyeceğimi düşünerek bed sesimle gönlümce şarkı söylerim.

Uzun lafın kısası hiçbir zaman bencil olamadım hep sevdiklerim için çabaladım. Kalp kıramadım çünkü ölümün varlığını idrak edebilecek yaşa gelince tek korkum sevdiklerimle küs, kırgın ayrılmak oldu. O yüzden her zaman “Birini kırmadan önce iki şeyi düşünün; Yarın ben olmayabilirim, benimle kırgın vadalaşabilir ya da Yarın o olmayabilir, gönlünü alamadan gidebilir. demişimdir. 23 yaşında insanlara verecek tek öğüdüm…

Reklamlar

Ben Bir Gürgen Dalıyım / Hasan Ali Toptaş 

“Üstelik, herhangi bir şeye karşı direnmek, daha şimdiden güzelleştirmişti beni. Varlığıma benim bilmediğim bir çok anlam katmıştı.”

Hayatta herkesin bir koşuşturması, bir sorumluluğu var. Baba olma, anne olma, iyi bir eş olma, dibine kadar dost olma vs vs… Her akşam mesleğimizin verdiği yorgunlukta cabası. İşte hayatın içindeki bu yorgunlukları azıcıkta olsa atmak için yetişkinlere masal kitabı önereceğim. Everest yayınlarından çıkan Hasan Ali Toptaş’ın yazdığı “Ben Bir Gürgen Dalıyım.”

110 sayfa, resimli… Kitabı vaktiniz varsa sadece 1.5 saatinizi ayırıp ara vermeden okumanızı tavsiye ederim. 1.5 saatte size kendinizi sorgulatacak. Sürpriz sonlu, son 10 sayfa ağlama garantili…

Hasan Ali Toptaş’ın betimlemeleri çok başarılı. Okurken adeta Beşparmak Dağlarının ötesindeki ormandasınız; bir sayfada ormanın kokusunu alırken diğer sayfada kuş cıvıldamalarını duyuyorsunuz…

Kitabın yorumlarını okuduğumda herkes kitaba ağaçların hikayesi üzerinden yorum yapmış. Ben çok farklı bir açıdan bakacağım kitaba.

“Artık insanların eline düştüğümde odun olmamak için, bütün gücümle direnişe geçmiştim. Eskisi gibi, aman canım, hangi dalım nereye doğru uzarsa uzasın demiyordum sözgelimi. Boş bulunup rüzgara da bırakmıyordum kendimi, gece gündüz her an tetikte duruyor, dimdik kalabilmek için elimden gelen her şeyi yapıyordum.” Kitabımızın ana fikri bu paragrafta saklı diyebiliriz. Ağaçların kesildikten sonra belli bir süre daha yaşamak istemeleri…

Gürgen ağacımız kesildikten sonra hemen sobaya yakacak olmamak için kesilinceye kadar yapraklarını, dallarını yağmurlara, fırtınalara rağmen dik tutuyor. İnsanlara güzel görünmek için. Böylece sobaya yakacak olmayacağını düşünüyor. Çünkü insanlar genellikle bakımsız ağaçları yakacak diye kullanırlar. Hayali bir bebeğe beşik olmak ya da güzelliklere açılan bir pencere olmak… “Dünyanın her yerinde pencerelerin gönlü kapılarınkinden daha zengindir.” diye düşünür.

İnsanlarda öyle değil midir? Dünyada hayata faydalı olduktan sonra öldükten sonrada faydaları dokunsun istemezler mi? Mesela bir okul, kütüphane yaptırmak ya da ardında bir kitap bırakmak…

“Üstelik, herhangi bir şeye karşı direnmek, daha şimdiden güzelleştirmişti beni. Varlığıma benim bilmediğim bir çok anlam katmıştı.” der Gürgen… Sözü vardır arkadaşı Köknar’a. Direnecektir, ne olursa olsun hayalleri için dallarını, yapraklarını dik tutacaktır. Hayatımızın mutlaka belli bir bölümünü direnerek geçiririz. Sabırlı ve umutlu olmak zorundayızdır. Gelecek güzel günler için, hayallerimiz için… Ama bazen hayat bizim istediğimiz sonu yazmaz. Biz inatla güzel günler için direndikçe aslında hayat çok farklı bir son yazıyordur bize. Gürgen’in sonu gibi…

Babamdan gelen alışkanlıktır; kitap okurken hoşuma giden cümlelerin altını kırmızı kurşun kalemle çizerim. Ben Bir Gürgen Dalıyım’dan çizdiğim yerleri not düşeceğim; ilk basımı 1997 yılında çıkan Ben Bir Gürgen Dalıyım’ı neden hâlâ okumadım diyeceğinize eminim.

📌 Hayatta sevinç kadar acıda vardı. Başka bir deyişle, biz de acı çekiyorduk insanlar gibi, zaman zaman bizde üzülüyor, zaman zaman kendimizi tutamayıp bizde ağlıyorduk, insanlar gibi, kimi zaman da kaygılanıyor, düşünüyor ve korkuyorduk.

📌 Çünkü, yüzyıllardır çözülemeyen acayip bir bilmeceydi insan. Derinlerden daha derin bir sırdı ya da ucu bucağı olmayan, içi pisliklerle, içi eşsiz güzelliklerle dolu, alabildiğine karanlık ve karmakarışık bir evrendi.

📌 Ormanın güzelliğine güzellik katan yemyeşil bir şiire benziyordum.

📌 Dönüp dolaşıp insanda başlıyordu her şey, dönüp dolaşıp insanda bitiyordu. Gerisi boştu… Yani insanın karışmadığı her şey bir masaldı.

📌 Ne yapacaksak, aşkla, sevgiyle değilde, verilecek bir emirle yapacaktık. Bu yüzden, dünyanın en şirin eşyasına bile dönüşsek, çürüyüp yok oluncaya dek, verilen emrin izi kalacaktı alnımızda. Güzelliğimiz o emirle zedelenecekti.

📌 İnsan bir savaş alanıydı. Ceket, gömlek, pantolon ya da etek giymiş, kravat takmış, tıraş olmuş, kokular sürmüş bir savaş alanı. Gülümseyen bir savaş alanı. Öpen hatta okşayan, konuşan, susan, çiçekler alıp çiçekler veren bir savaş alanı… Peki, bir barış bahçesi olamaz mıydı aynı insan? Şöyle, güllerin kuş cıvıltılarına, kuş cıvıltılarının güllere karıştığı, mutlu yüzlerle dolu rengarenk bir barış bahçesi?

Not! Kitabı okuduktan sonra sevdiklerinize bu kitabı okumaları için hediye etmek isteyeceksiniz 🤗