Vefâ değil… SEVGİ…

Vefâ: Dostluğu, sevgiyi, aşkı, muhabbeti sürdürme. Bağlı kalma. Sözünde durma. Dilimize Arapçadan geçmiştir. Arapçada sözünü tutma, borcuna sadık kalma mânalarına gelmektedir. (Lugat 365) 

İnsan kelimelerin anlamlarını sözlüklerden değil hayat içerisinde yaşadıkça öğrenir. Anlamı güzel bir kelime sizin aslında sevmediğiniz bir kelime olabilir. İşte benim o kelimem “vefâ” … Belki bana anlamı hayat içerisinde yanlış öğretildiğinden. Ben insanların birbirlerine sevgi ile karşılıksız, şartsız bağlanmaları taraftarıyım. Vefâ ile değil. Anlamında da geçiyor ya borç bağlılığı gibi… Güzel kelimedir mutlaka ama borçla yan yana gelince olmuyor… “Sana vefâ borcum var.” duymayayım mümkünse bu cümleyi hayatımda. Hayatta kime ne faydam dokunuyorsa (ki umarım dokunuyordur.) o insanı/insanları gerçekten yürekten, şartsız, karşılıksız sevdiğim için yapmışımdır. Korkutuyor beni vefâ. Borç yani… Vefâ’yı ödersin biter… Sen bağlandığınla kalırsın…

  En sevdiğim kelimeye gelince “SEVGİ”… Sevginin borcu olabilir. Mesela cümleyle örnek vermek gerekirse “Sana bir sevgi borcum var Dilşad.” Ne kadar yalansız, ne kadar içten… Nasıl ödeyebilirsin ki sevginin borcunu? Bir kere sevgi borcu olan insan için o sevgi karşılıklıdır ama şartsızdır… Paylaşırsın sevgiyi ama tükenmez; paylaştıkça çoğalır, çoğaldıkça iyileşirsin… İyi ki var olursun. 

Hırs değil azimle hayallerim…

 


“Hayatta en duygusal olduğun konu ne?” deseler hiç düşünmeden “Hayallerim.” derim… Nereden başlasam hayallerimi anlatmaya çok düşündüm; seneler öncesine gidelim. 6. sınıftayım 12 13 yaşlarında. Dershaneden bir meslekler kitapçığı aldım başladım okumaya içlerinden sadece “Gazetecilik” ilgimi çekti. Lise sona kadar hatta sınava hazırlanırken bile sadece gazeteci olmak için çalıştım. Türlü sebeplerle olmadı. İşletme seçtim…

Aslında yazmaya başlayınca fark ettim de “Hayallerimin ne kadarı gerçekten benim? Kaç tanesi ispatlama meselesi?” Bunu hiç düşünmedim. Tek bildiğim bir şeyi yapmayı istiyorsam öyle ya da böyle yaptığım, sonrada hiç bırakmadığım; bir heves olmadığı…

İşletme okuyorum; mezun olunca ne yaparım, kariyer basamaklarını nasıl çıkmaya başlarım hâlâ hiçbir fikrim yok. Çok ilginç di mi? Hayallerine sıkı sıkıya bağlı birinin gelecek planlaması yok… Hayallerim var, onları gerçekleştirecek gücüm sonsuz seviyede… Galiba benim sorunum tezcanlı olmam, hemen şimdi olmasını istemem. 🙂

Gelelim hayallerime; elimde sosyal medyaya olan ilgim var birde senaryo yazacak bol tutam hayal gücü… “Allah Allah Dilşad, sosyal medya ilgini biliyordukta senaryo yazmakta nereden çıktı?” diyorsunuz biliyorum. Aslında son üç senedir var. (Yoldaki insanları gözlemleyip onların hayatları hakkında hikayeler uydururum, bunu yapmayıda çok severim…)  Sadece eyleme geçirecek kadar ciddiye almıyordum ama son bir kaç aydır bayaa kararlıyım. Bir kaç arkadaşıma ciddi ciddi “Senaryomu beyaz perdede görücem!!” demişliğim bile var. 🤗 Şimdi diyeceksiniz ki “Dilşad senaryo yazmak öyle sayfalarca diyalog yazmak değil, çok ciddi teknikleri var. Sonra ciddi bir bilgi birikimi gerektirir.” Hepsininin farkındayım. Ümmiye teyzemiz köydeyken azmediyor, başarıyor… 3 4 aylık senaryo eğitiminden sonra 2 3 senelik (belki daha fazla) ciddi çalışmadan sonra NEDEN OLMASIN?!

Gerçi artık hayal olmaktan çıkmış sayılsa da birde üstteki paragrafta dediğim gibi ciddi bir sosyal medya ilgim var. (Sosyal medya ilgisinden çok internete ilgi diyelim. 10 12 sene önce eve ilk internet bağlattığımızda basit web site kurucularıyla bi dolu web sitesi kurmuşluğum var 🤗😄 Normal çocuklar haftasonu erkenden kalkar çizgi film izler ben bilgisayarın başına otururdum 😄) MertTurak_Fan’da bu ilginin icraate geçmiş ilk basamağı… (Şimdi beni tanımayanlar MertTurak_Fan? tarzında düşünebilirler. Ayrıca bir başka yazıda değineceğim.)  2 3 aylık sosyal medya uzmanlığı eğitiminden sonra mezun olunca (iş bulabilirsem) bir şirkette sosyal medya uzmanı olarak çalışmayı düşünüyorum ki aklımda bununla ilgili bir dolu soru işareti var. (Sosyal medya uzmanlığı geleceğin mesleklerinden mi? Önü ne kadar açık? tarzında sordukça ardından bir başka sorunun sıralandığı soru işaretleri…) (Bu arada sosyal medya konusunda beni destekleyen Mert abime “İyi ki…” demeden geçemeyeceğim… 🤗🙏🍀)

Peki ne kadar güçlüyüm hayallerim konusunda? Bazen umutsuzluğa kapılmıyor muyum? Her zaman umutluyum; güçlüyüm… Çünkü tam umutsuzluğa kapılacağım anda Ilgın yetişiyor, Melike yetişiyor,  Hazal yetişiyor, Zarife yetişiyor tutuyor ellerimden… ❤🙏🍀… “DİLŞAD BİZ YAPACAĞIZ!!
” ya da “DİLŞAD SEN YAPARSIN!!” diyorlar. Onlardaki inançla bende tekrar ayağa kalkıyorum. “İyi ki…” onlar… Tam nerede okuduğumu hatırlamıyorum ama bir yerde “Seninle aynı hayali paylaşmayan insanlarla vakit kaybetmek dualarına ihanettir.” Sözünü okumuştum. Çok şanslıyım benimle aynı hayali paylaşan bir çevrem var…

Son olarak “Gücüne eşit hayaller için dua etme, hayallerine eşit güç için dua et. (Michael Nolan)”

Birazcık günlük, birazda kendi kendime konuşuyormuşum tarzında bir yazı oldu… Yazdıkça şekillenecek artık… 🤗

Fedakârlık…

  Nedir fedakârlık? Yüreğinde kocaman bir sevgi taşıyanlar için sevdiklerini ve kendini mutlu etme biçimi… Bencil değillerdir, sevdikleri için kendilerinden ödün verebilirler… Erdemli ve karakterlilerdir. Size çok şeyde kaybettirebilir; kişiliğinizden verdiğiniz ödünler, hayatınızdan kırptığınız zamanlar…  

  Fedakârlık en çok yaptığınızda boşa gitmediğini biliyorsanız mutlu eder. Sizi seven, her anınızda yanında olacağını bildiğiniz insanlar içinse fedakarlıklarınız işte o zaman sizden mutlusu yoktur. “Ben fedakârlık yaptım.” demezsiniz; “Ben mutluluk yaptım.” dersiniz… En güzel örnek kanser olan eşinin saçları döküldü diye saçlarını kesip feda eden kadın ya da adamdır… Daha güzel bir feda örneği olabilir mi? O kadın ya da adam saçlarını feda edince zerre üzülmemiş aksine sevdiğiyle empati kuracağı için mutlu olmuştur ya da alzheimer olan hayat arkadaşına kalan son bir kaç senelik ömrünü feda eden yaşlı çift… Annelerimizin fedakarlıklarına değinmiyorum bile. 

  Fedakârlık sadece tanıdığınız, yürekten sevdiğiniz insanlara mı yapılır? Hayır. Mesela; toplu taşımada yaşlılara yer vermek ya da yetişmeniz gereken yere 5 dakika geç giderek kör birine yolda yardımcı olmak… Bunlar kültürel fedakarlıklardır… Zorunluluk değil insani değerler… 

  Peki ya o yürekte sevgi adına bir şey yoksa? İşte o zaman bir zorunluluk… Bir tür emri vakidir sizin için. Yapmayın daha iyi… 

  Birde yaptığınız fedakârlıkların bir hiç sayılması durumu var. Tamam siz kesinlikle karşılık beklemeden kendi mutluluğunuz için yapmışsınızdır ama “Sen ne yaptın ki?” cümlesi o bütün mutluluk hevesinizi alır götürür… Ama siz ne olursa olsun kalbinizdeki sonsuz sevgi ve mutlu olma arzusuyla yinede fedakarlıktan bir şey kaybetmemek için çabalarsınız.

 Unutmayın her fedakarlık zihninize kazınan güzel bir anıdır… Sevdiklerinize en önemlisi kendinize hediye ettiğiniz mutluluktur.